Book-amateur: Επτανήσια γυναίκα και κοινωνικές τάξεις, 15ος -19ο...

Book-amateur: Επτανήσια γυναίκα και κοινωνικές τάξεις, 15ος -19ο...: Η μετάβαση από την χρόνια αταβιστική θεώρηση για το γυναικείο φύλο στη διεκδίκηση της γυναικείας ετερότητας θα συντελείται με δειλά   βή...

Book-amateur: Επτανήσια γυναίκα και κοινωνικές τάξεις, 15ος -19ο...

Book-amateur: Επτανήσια γυναίκα και κοινωνικές τάξεις, 15ος -19ο...: Η μετάβαση από την χρόνια αταβιστική θεώρηση για το γυναικείο φύλο στη διεκδίκηση της γυναικείας ετερότητας θα συντελείται με δειλά   βή...

Επτανήσια γυναίκα και κοινωνικές τάξεις, 15ος -19ος αιώνας

Η μετάβαση από την χρόνια αταβιστική θεώρηση για το γυναικείο φύλο στη διεκδίκηση της γυναικείας ετερότητας θα συντελείται με δειλά  βήματα ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα, ωστόσο θα είναι μια μακριά και επίπονη διαδικασία, ειδικά στον επτανησιακό χώρο της υπαίθρου δεδομένου ότι είχαν να ξεπεραστούν βαθιά ριζωμένες στο συλλογικό ασυνείδητο ιδεολογίες και στάσεις.

 Η ρηξικέλευθη αυτή αλλαγή θα έχει ως αποδέκτες πρώτα και κύρια τους κοινωνικά ανώτερους κύκλους, ευγενείς και πλούσιους αστούς, που με όπλο την αυτοπεποίθηση που απορρέει από την κατοχή τόσο του τίτλου όσο και  του χρήματος  θα δώσουν χώρο προσωπικής και πνευματικής  ανάπτυξης και πολλές δυνατότητες πρόσβασης στη γνώση σε προικισμένες γυναίκες της οικογένειάς τους, που μπορούν άνετα και απαλλαγμένες από ταμπού να συναναστρέφονται πλήθος διανοούμενων στα ευρωπαϊκά σαλόνια και να αποκτούν μόρφωση ανάλογη και ισάξια με αυτή του άλλου φύλου τυγχάνοντας ταυτόχρονα ισότιμης εκτίμησης με αυτό. Ωστόσο η επιλογή στη μόρφωση θα είναι σπάνια ακόμα και σε αυτές τις  κοινωνικές τάξεις. 

Χαρακτηριστικές είναι οι περιπτώσεις δυο γυναικών των αρχών του 19ου αιώνα, της Ισαβέλλας Θεοτόκη Αλμπρίτζι και της Μαρίας Πετρετίνι. Ζωηρές, ατρόμητες και ασυμβίβαστες και οι δυο θα υποκύψουν βέβαια στο γάμο υπό την πίεση των κοινωνικών επιταγών, σύντομα όμως θα δραπετεύσουν κυνηγώντας το όνειρο για μόρφωση και δημιουργία έξω από τα όρια του στενού τοπικού τους κύκλου. 

Η Ισαβέλλα, απόγονος της περιώνυμης οικογένειας Θεοτόκη της Κέρκυρας, ήταν φύση προικισμένη και ως προς τη φυσική καλλονή αλλά και ως προς τα πνευματικά χαρίσματα, με ροπή προς τα γράμματα και τις τέχνες από την παιδική της ακόμα ηλικία. Η οικονομική της δυνατότητα αλλά και η διαρκής γονεϊκή παρότρυνση, της επέτρεψαν να ταξιδέψει ανά την Ευρώπη και να επεκτείνει τις γνώσεις της, ασχολούμενη κυρίως με τη φιλολογία και τις καλές τέχνες. Το σπουδαιότερο της έργο θα εκδοθεί το 1809 στην Πίζα της Ιταλίας επιγραφόμενο ως "Έργα αγαλματοποιίας και πλαστικής του Αντώνιου Κανόβα" και το ίδιο έτος θα εκδοθεί και στην Κέρκυρα, σκιαγραφώντας τα σημαντικότερα έργα του γλύπτη. Το ίδιο έργο, εξαιρετικά επιτυχημένο, τυπώθηκε επανειλημμένα με νέες προσθήκες και σε διάφορες πόλεις της Ιταλίας. Η απαστράπτουσα προσωπικότητά της και το ευπροσήγορο του χαρακτήρα της θα γοητεύσει μεγάλους άνδρες της εποχής, όπως ο κόμης Γκίλφορντ, ο Κοραής και ο Ανδρέας Μουστοξύδης. Ο Γκίλφορντ μάλιστα σε ένδειξη θαυμασμού θα γονατίσει εμπρός της φιλώντας της το χέρι μέσα σε ένα βενετσιάνικο καφενείο.

Ισαβέλλα Θεοτόκη Αλμπρίτζι

   Σύγχρονη της Ισαβέλλας Αλμπρίτζι, με καταγωγή από Κέρκυρα και με ειδίκευση σε θέματα φιλοσοφίας  θα έχει όπως και η σύγχρονή της Ισαβέλλα τη δυνατότητα της περιήγησης στους λόγιους ευρωπαϊκούς κύκλους. Στη Φλωρεντία θα γράψει στα ιταλικά το βίο της Κασσάνδρας Φεντέλη, ένα πόνημα επικροτούμενο από πανεπιστημιακούς κύκλους της εποχής και τυπωμένο το 1814 στη Βενετία. Η Μ. Πετρετίνη, κοσμική, άριστη γνώστρια όχι μόνο της αγγλικής αλλά και της ισπανικής και γαλλικής γλώσσας θα συναναστραφεί με διακεκριμένους άντρες της εποχής, οι οποίοι θα αναγνωρίσουν την αξία της και θα την προωθήσουν στο να αναδείξει τα σπάνια ταλέντα της. Το 1823 στην Κέρκυρα θα εκδώσει από το τυπογραφείο της Κυβέρνησης την «Τοπογραφική περιγραφή της Νήσου Κέρκυρας», έργο του άγγλου Cartwright, μεταφράζοντάς το από τα αγγλικά στα ιταλικά. Το μεταφραστικό της έργο θα επεκταθεί το 1838, μεταφράζοντας από τα αγγλικά στα ελληνικά τα γράμματα της κόρης του Άγγλου πρόξενου από τα ταξίδια της σε Ασία, Αφρική και Ευρώπη. Επίσης, θα μεταφράσει και το Φιλόστρατο από τα ιταλικά στα ελληνικά. Μια διατριβή της "Περί γυναικείας αγωγής" θα μείνει ανέκδοτη για μεγάλο χρονικό διάστημα, ενώ διάφορα βιογραφικά προσχεδιάσματα ενδόξων γυναικών της Βενετίας θα μείνουν ημιτελή.



Κερκυραία και νέος, Διονύσης Τσόκος

Στον αντίθετο πόλο, η  θέση της γυναίκας της επτανησιακής υπαίθρου, όπως άλλωστε και κάθε ομόφυλής της χωρικής στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου θα είναι εξαιρετικά επιβαρυμένη, αφού η φτώχεια, η για αιώνες δουλεία και η πολύωρη και απάνθρωπη σκληρή εργασία θα αφήσουν την ψυχή της χωρίς κίνητρο και με ανεφάρμοστες ηθικές δυνάμεις, όπως χαρακτηριστικά θα γράψει ο Εμμανουήλ Θεοτόκης.  Ενδεικτικά, κάποια χρόνια αργότερα ο Κερκυραίος δικηγόρος και λαογράφος Γ. Μπουνιάς στα «Κερκυραϊκά» του θα αναφέρει ότι στο νησί την εποχή εκείνη οι γυναίκες ανήκαν σε τρεις κατηγορίες: «Η κυρία ήτις εθεωρείτο υποκείμενον, η σιόρα ημιυποκείμενο και η χωριάτισσα αντικείμενο».

Κερκυραίες χωρικές

 Είναι πράγματι η γυναίκα της υπαίθρου ένα απόλυτα θλιβερό και ανυπεράσπιστο πλάσμα, εκτεθειμένο διαρκώς στη συκοφάντηση και τη σκληρότητα των συγχωριανών του, προορισμένο να ανέχεται αγόγγυστα τη βάναυση συμπεριφορά του άντρα –αφέντη, που αρκετά συχνά αποφεύγει τις κοπιαστικές αγροτικές εργασίες επιβαρύνοντας επιπρόσθετα  με αυτές τη συμβία του. Ο άθλιος βίος, η αδράνεια του πνεύματος και η καταπιεσμένη σεξουαλικότητα γρήγορα θα οδηγήσουν μια έμφυτη φυσική ομορφιά -για την οποία γίνεται λόγος σε πολλά συγγράμματα - στην απότομη γήρανση και στην ψυχική σκληρότητα, που συνήθως εκφράζεται σε λεκτικό επίπεδο με τη συκοφάντηση και τη χαιρεκακία προς το γυναικείο περίγυρο του χωριού και θα αποτελεί συχνά αιτία σκανδάλων και  αντεκδίκησης ανάμεσα στα αρσενικά μέλη των εμπλεκόμενων οικογενειών, αφού οι διενέξεις θα διεξάγονται πάντα για θέματα τιμής.

 Αρκετά συχνά η αποδέσμευση  της συσσωρευμένης γυναικείας σεξουαλικότητας θα οδηγεί στο παράπτωμα της μοιχείας.  Όταν το έγκλημα διαπραχθεί η περιθωριοποίηση είναι δεδομένη και η επερχόμενη συκοφαντία θα εκφραστεί τώρα με ένα πιο συμβολικό και βαθύτερα προσβλητικό τρόπο. Έτσι όταν ο Τζώρτζης Κοέρος, κάτοικος Σπηλιάς, ανακαλύπτει έξω από το κατώφλι του ένα ζευγάρι κέρατα η σύζυγος του Μαρία είναι υποχρεωμένη να υποστεί έναν εκούσιο αφορισμό- συνήθης πρακτική στα Επτάνησα ελκόμενη από τη βενετοκρατία- ή σε άλλη περίπτωση η «αμαρτωλή» αναγκάζεται να βλέπει το όνομά της αναρτημένο σε πλακάτ έξω από το πιο πολυσύχναστο μέρος του χωριού, το φούρνο της γειτονιάς. Φυσικά, στις υπάρχουσες συνθήκες η ποινικοποίηση του παραπτώματος θεωρείται αυτονόητη, οδηγώντας είτε στη φυλακή είτε σε εγκλεισμό σε μοναστήρι.

 Ακόμη όμως και σε περιπτώσεις που δεν έχουν το στίγμα της προσωπικής επιλογής, όπως η βίαιη ή η δόλια διακόρευση με υπόσχεση γάμου, η ακούσια απαγωγή και ο βιασμός, η χωρική εξακολουθεί ακόμα να αντιμετωπίζεται ως θύτης.  Η ακεραιότητα της παρθενίας,  απαράβατος όρος για το γάμο θα συμβολίζει την ηθική ακεραιότητα όλης της οικογένειας και η απώλειά της πρωτίστως στα χαμηλά στρώματα του πληθυσμού συνεπάγονταν αυτόματα τη μοναξιά και την ατίμωση με μόνιμη επωδό –απειλή προς την «παραστρατημένη» το δρόμο προς τα «σπίτια» της χώρας, ενώ στις τάξεις των ευγενών και των αστών οι συνέπειες ήταν σαφώς λιγότερο καταστροφικές, με την έννοια ενός γάμου πολύ κατώτερου των προσδοκιών των γονέων, χωρίς όμως ποτέ να θεωρούνται ανυπέρβλητη οικογενειακή συμφορά.

Μάθημα μουσικής, Βικέντιος Μποκατσιάμπης

 Ουσιαστικά, η θετική μεταστροφή στην αντιμετώπιση του γυναικείου φύλου θα αρχίσει να γίνεται αντιληπτή σε πρακτικό επίπεδο μόνο μετά το 1870 και πάντα με κινητήριο μοχλό την ολοένα ακμάζουσα αστική τάξη, διαχρονικό φορέα προόδου και ανανέωσης, που θα εισβάλλει ραγδαία αφαιρώντας οριστικά την πρωτοκαθεδρία από τη συντηρητική αριστοκρατία και μεταβάλλοντας ριζικά τις νοοτροπίες, κυρίως μέσα από την πρακτική των επιγαμιών. Ωστόσο αυτή η αλλαγή θα γίνει αισθητή κυρίως στο πεδίο των προνομιούχων τάξεων της πόλης, ενώ στην κερκυραϊκή ύπαιθρο, χώρο απομακρυσμένο από την επιρροή των ανακατατάξεων, θα επισημαίνονται πάντα κατάλοιπα του πιο σκληρού και άγριου πατριαρχικού κατεστημένου μέχρι και το πολύ πρόσφατο παρελθόν.

 Γιάννου Πέπη

Οι πληροφορίες για τη Μαρία Πετρετίνι και Ισαβέλλα Αλμπρίτζι είναι από τη σειρά των Κερκυραϊκών Χρονικών του Κώστα Δαφνή, Λαυρέντιος Βροκίνης "Βιογραφικά Σχεδάρια" , Τεύχη Α, Β, Κέρκυρα 1978.

Book-amateur: Το πογκρόμ του 1891, Τα "Εβραϊκά της Κέρκυρας

Book-amateur: Το πογκρόμ του 1891, Τα "Εβραϊκά της Κέρκυρας: Το πογκρόμ του 1891, τα "εβραϊκά της Κέρκυρας" Στις 2 Απριλίου 1891, στην πόλη τής Κέρκυρας, βρέθηκε το πτώμα ενός εντεκάχρονου...

Το πογκρόμ του 1891, Τα "Εβραϊκά της Κέρκυρας"

Το πογκρόμ του 1891, τα "εβραϊκά της Κέρκυρας"
Στις 2 Απριλίου 1891, στην πόλη τής Κέρκυρας, βρέθηκε το πτώμα ενός εντεκάχρονου κοριτσιού. Το πτώμα ήταν άγρια κακοποιημένο, στραγγισμένο από το αίμα του, κλεισμένο μέσα σε σάκο μαζί με πίτουρα και χορτάρια. Οι βασανιστές και σφαγείς του το είχαν αποθέσει στην Εβραϊκή συνοικία της πόλης, κοντά στη Συναγωγή. Το κορίτσι, όπως γρήγορα αποδείχθηκε, ονομαζόταν Ρουμπίνα και ήταν κόρη του Εβραίου ράφτη Βήτα Σάρδη. Ο πατέρας του είχε δηλώσει τήν εξαφάνιση στην Αστυνομία και είχε προσλάβει κήρυκα (ντελάλη), υποσχόμενος αμοιβή σε όποιον βοηθούσε τις έρευνες για την ανεύρεση του.
Το περιστατικό εκτυλίσσεται στους βρώμικους, ανήλιαγους και βουερούς δρόμους της συνοικίας και οι αδέξιοι χειρισμοί των αρχών δείχνουν εμμέσως αλλά απολύτως ΄με σαφή τρόπο πως καθαρά επρόκειτο για εβραϊκή πλεκτάνη, γεγονός που θα εκτοξεύσει το κοιμισμένο μέχρι τότε αντισημιτικό μένος στα ύψη. Η φαντασία πανικόβλητη οργιάζει και το ένα κακόβουλο σενάριο διαδέχεται το άλλο, παλαιότερα μίση και διαμάχες διογκώνονται και η προοπτική ενός άγριου πογκρόμ εκλογικεύεται και εξαπλώνεται σαν μαύρο μελάνι σε λευκό χαρτί σε πολλές άλλες ελληνικές περιοχές, με κυριότερη τη Ζάκυνθο. Η άρνηση των Εβραίων και η σθεναρή τους αντίσταση να ενσωματωθούν σε συγκεκριμένα κοινωνικά σύνολα, η φιλοπονία τους και η αγάπη για το χρήμα θα τους οδηγεί συχνά στο να μετέρχονται τα ¨βάναυσα" επαγγέλματα, καταφέρνοντας να δημιουργήσουν μέσα στην καρδιά της πόλης μια ακμάζουσα οικονομικά κοινότητα, που θα λειτουργεί σωρευτικά στο φθόνο και την αντιζηλία των ντόπιων χριστιανών κατοίκων, και που τώρα είναι η στιγμή να βρει την έκφρασή της.
Λιθοβολισμοί, κακοποιήσεις,, λεηλασίες σε σπίτια και καταστήματα, μέχρι και 50 νεκρούς αναφέρουν ξένα πρακτορεία ειδήσεων, θα εκτοπίσουν ένα μεγάλο και ιδιαίτερα δημιουργικό μέρος του εβραϊκού πληθυσμού σε άλλους τόπους, κυρίως την Αίγυπτο αποψιλώνοντας την πόλη από ένα ιδιαίτερα αποδοτικό κομμάτι της.
Φυσικά σε κάθε συνταρακτικό κοινωνικό γεγονός καραδοκεί και η πολιτική εκμετάλλευση, ειδικά όταν αυτό τύχει να συμβεί σε καιρό προεκλογικής περιόδου που δεσπόζουν οι μορφές Τρικούπη και Δηλιγιάννη (εποχή που εγκαινιάζεται ο δικομματισμός στην Ελλάδα), όπου η πολιτική ιδεολογία τείνει να ταυτίζεται με πρόσωπα και φατρίες και ως εκ τούτου οι αντιπαλότητες οξύνονται.
"Το 1891 γίνονται στην Κέρκυρα Δημοτικές εκλογές. .....Οι Δηλιγιαννικές εφημερίδες των Αθηνών κατηγορούν τον Γ. Θεοτόκη, ότι η εξέγερση εναντίον των Εβραίων, ήταν έργο του για να δημιουργήσει πρόβλημα στην κυβέρνηση Δηλιγιάννη. Ο Θεοτόκης αποκρούει την κατηγορία.
Ο Θεοτόκης προσπαθεί με διάφορους τρόπους να εκφοβίσει τους Εβραίους, ώστε ακόμα και αν δεν μεταστραφούν προς το δικό του κόμμα, τουλάχιστον να μην προσέλθουν στην ψηφοφορία. Άνθρωποί του βεβηλώνουν τους εβραϊκούς τάφους, στέλνουν ανώνυμες απειλητικές επιστολές, με τις οποίες απειλούν και τρομοκρατούν ότι θα προχωρήσουν σε πυρπολήσεις σπιτιών και φόνους ισραηλιτών."
Η έκβαση της όλης υπόθεσης έχει γίνει αντικείμενο της εργασίας της Ευτυχίας Λιάτα "η Κέρκυρα και η Ζάκυνθος στο ρεύμα του αντισημιτισμού" Εθνικό ίδρυμα Ερευνών αλλά και το θέμα στο τελευταίο διήγημα του Α. Παπαδιαμάντη "ο αντίκτυπος του νου".
Στο διήγημά του «Ο αντίκτυπος του νου», ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης παρουσιάζει μια παρέα φτωχογλεντζέδων που κάνουν «σπονδάς εις τον Βάκχον» «εις του Καρμάνη το μπακάλικον». Οι πιο αχώριστοι της παρέας είναι τρεις, ο σιτσιλιάνος Αντώνιος Αλμπέργος από την Κατάνια, ο Σαββατίνος Λευί ή Σάλβος, εβραίος από την Κέρκυρα, και ο Λύσανδρος Παπαδιονύσης, «ένας από τους δικούς μας» και ολοφάνερο άλτερ έγκο του Παπαδιαμάντη. «Τρεις άνθρωποι, τρεις φυλαί, τρία θρησκεύματα, ως κοινόν γνώρισμα είχον μεγάλην κλίσιν εις τα γιουβέτσια, τα οποία παρήγγελλον εις τον γειτονικόν φούρνον, με μακαρόνια πολύ χονδρά, ραβδωτά, τα οποία τινές ονομάζουσι, δεν ηξεύρω διατί, σέλινα». Στην παρέα προστίθεται κι ένας γέρος ιταλοκερκυραίος, ο μπαρμπα-Νιόνιος ο Πούπης, ο οποίος σιγά-σιγά πιάνει μεγάλες φιλίες με τον Σάλβο τον εβραίο.
Μαζύ έτρωγαν, μαζύ έπιναν, μέ τον Σάλβον. Ποτέ δεν τα είχαν τόσον καλά… Αίφνης ένα πρωί, κατά Μάρτιον μήνα, ενώ επλησίαζε το Πάσχα, έρχεται από την Κέρκυραν είδησις, και την ανέγραφον όλ’ αι εφημερίδες, ότι οι εκεί Εβραίοι ήρπασαν μικράν κορασίδα χριστιανήν, και τήν έσφαξαν· της έπιαν το αίμα!…
Άμα ήκουσεν ο μπάρμπα Πούπης την εΐδησιν, ότι εις την πατρίδα του (όπου είχε τριάντα χρόνους να πατήση) συνέβη αυτό το πράγμα, έγεινεν αμέσως πυρ και μανία εναντίον των Εβραίων. Ω! να είχεν ένα Εβραίον νά τον πνίξη!…
Κατά συγκυρίαν, εκείνην την στιγμήν, εισήρχετο εις το καπηλείον ο Σάλβος… Ιδού είς Εβραίος! Και Εβραίος μάλιστα εκ Κερκύρας, εκεί­θεν όπου οι ομόθρησκοί του έπραξαν το ανοσιούργημα…
Ο μπαρμπα-Πούπης εγείρεται, σφίγγει τας πυγμάς απειλητικώς, πάλ­λει ταύτας άνω και κάτω κυκλοτερώς, ως προς πυγμαχίαν, και εφορμά κατά του Σάλβου.
— Μωρέ σκυλί!
Και μπούπ! η μία πυγμή κατέπεσεν εις τον ώμον του Εβραίου. Ο Σάλβος δεν επρόλαβε να είπει: «Τι έχεις; τι έπαθες;» μόνον είπεν ώχ! και ωπισθοχώρησεν. Η δευτέρα πυγμή του Πούπη θα εύρισκε παρ’ ολίγον το στέρνον, αλλά κατέπεσεν εις το κενόν. Ο Καρμάνης, ο κάπηλος, ο Λύσανδρος Παπαδιονύσης, όστις έτυχε να είν’ εκεί, και δύο άλλοι, πα­ρενέβησαν, και απεμάκρυναν τον Σάλβον, έξω του καπηλείου. Ο μπάρμπα Πούπης ήθελε να τον κυνηγήση εις τον δρόμον, αλλά μετά κόπου τον εκράτησαν.

Πέπη Γιάννου

Πηγές:
 Ευτυχία Λιάτα "Η Κέρκυρα και η Ζάκυνθος στο ρεύμα του αντισημιτισμού" ΕΙΕ, Αθήνα 2012
Ιωάννου Ρωμανού Ιστορικά Έργα, Κερκυραϊκά Χρονικά,τ.ΖΙ: "Οι Εβραίοι της Κέρκυρας", Κέρκυρα 1959.

Εβραϊκή συνοικία αρχές 20ου αιώνα

Ο κλέφτης

‘Ηταν μέσα Απριλίου πριν δυο χρόνια, λίγο πριν το Πάσχα, εκεί που η άνοιξη παλεύει με την εκπνοή του χειμώνα. Μουντό πρωινό με ψιλόβροχο, ερημιά που κάνει τον ήχο των τακουνιών να ακούγονται ρυθμικά στις πλάκες των καντουνιών και σε κλείνει ολοένα και πιο έντονα στις σκέψεις, τις δικές σου σκέψεις. Μηχανικά βάζω το μεγάλο σιδερένιο κλειδί στην πράσινη βενετσιάνικη  πόρτα και ανοίγω το βιβλιοπωλείο. Η απόλυτη ησυχία και η αίσθηση ότι εκεί μέσα υπάρχει ζωή κλεισμένη σε σελίδες με αποσπά βάζοντας με και πάλι σε ρυθμούς κίνησης και ευεξίας. 

 Παρατηρώ ωστόσο ότι μια εξωτερική βιτρίνα έχει σπάσει και λείπει ένα βιβλίο, ο Καπετάν Μιχάλης του Καζαντζάκη, σκληρόδετο και άψογο, με τα χρυσά του συρρίτια, τις παλαιωμένες σελίδες του, χάρμα οφθαλμών. Τα γυαλιά παντού σκορπισμένα κι εγώ να αναρωτιέμαι γιατί δεν πήραν και τα υπόλοιπα. Με πιάνει το φοβικό μικροαστικό μου και αυτόματα τηλεφωνώ στην αστυνομία. Έκπληκτη μαθαίνω ότι γνωρίζουν το περιστατικό και ξέρουν και το δράστη αφού κάποιος νυχτερινός φύλακας των γύρω κοσμηματοπωλείων τον έκανε τσακωτό την ώρα που διέπραττε το «αποτρόπαιο» έγκλημα. Ήταν 5 το πρωί, ξημερώματα, πάντα η ώρα που για όλους μας επιφυλάσσει το στραβοπάτημα των μύχιων θέλω μας που ακροβατούν μέσα μας χάνοντας λίγο πριν το φως την ισορροπία τους. Κρατούσε μια ομπρέλα, που τη χρησιμοποίησε για να σπάσει τη βιτρίνα σχετικά αθόρυβα, όμως η πτώση των τζαμιών, παρά το σιγανό κροτάλισμα της βροχής τον πρόδωσε. Ο φύλακας τον πήρε πρέφα και κυνηγήθηκαν αλά αμερικέν στα γύρω καντούνια, του ξέφυγε όμως, αλλά λίγο αργότερα τον ξαναβλέπει, μια σκοτεινή φοβισμένη σκιά μέσα στο σκοτάδι, τον σταματάει και παίρνει στοιχεία χωρίς φυσικά να βρεθεί πάνω του τίποτα, όμως το σουλούπι και η μοναδική παρουσία εκείνη τη στιγμή στους έρημους δρόμους μαρτυρά πως χωρίς αμφιβολία ήταν εκείνος.

 Μου λέει λοιπόν αν θέλω να κάνω μήνυση θα μάθω και το όνομα. Φυσικά και δε θέλω, πιθανότατα, όπως μου επιβεβαιώνει και ο ίδιος πρόκειται για φοιτητή και μέσα μου νιώθω μια άγρια χαρά που επιτέλους με τίμησε ένας κλέφτης βιβλίων. Το θέμα λήγει εκεί.

 
Την ίδια μέρα έχω ήδη φτιάξει το τζάμι, χωρίς βιβλία η βιτρίνα για να στεγνώσει, και το  πρωί από μακριά πέφτει το μάτι μου σε έναν άσπρο φάκελο κολλημένο πάνω στον τόπο του εγκλήματος. Τον ανοίγω και μέσα είναι μια λευκή κόλλα χαρτί και πάνω αριστερά με την πιο ψιλή γραμματοσειρά, γραμμένο δειλά δειλά το εξής μήνυμα: «Συγνώμη για τη ζημιά, ήταν ατύχημα, ελπίζω τα χρήματα να φτάνουν», κοιτάζω μέσα στο φάκελο και βρίσκω σαράντα ευρώ.

 
Σκέφτομαι συγκινημένη ότι ο Καζαντζάκης βρήκε τον ιδανικό παραλήπτη, αυτόν που του άξιζε και σταματώ να το σκέφτομαι, γιατί νιώθω μια επίμονη επιθυμία να γνωρίσω αυτό το νέο παιδί, να του πω να μη φοβάται, και φυσικά δε μπορώ, παρά μόνο.... αν του κάνω μήνυση.

Book-amateur: Villa Rossa

Book-amateur: Villa Rossa: Η oικογένεια Ασπιώτη άφησε βαθιά το στίγμα της «χαραγμένο» στην Κέρκυρα και όχι μόνο, καθώς έφτιαξε το πρώτο βιομηχανικό συγκρότημα π...